ik kom naar huis

met mij is alles goed, even een kort bericht, vrijdag ben ik weer in nederland.

A;s je meer wilt weten kan je mailen.

judith

3 reacties | Reageer

als mijn basis behoefte wensen worden

ik lig in " mijn" "bed" een stapelbedje, zelf getimmerd door iemand, met een schuimrubber matrasje. En ik vervloek de mensen die ervoor zorgen dat ik niet kan slapen. De wanden zijn flinter dun, ik kan letterlijk horen wat ze zeggen en doen. Niet dat de wanden het geluid anders tegen zouden houden, ze schreeuwen en roepen namelijk. Het is 1 uur snacht, ondertussen heb ik ze al 3 keer aardig gevraagd of ze op zijn minst een beetje zachter willen doen. Na 2 keer vragen is de computer met luide k.t filmpjes uitgezet. Elke keer als ik terug in mijn " bed" stap hoor ik dat ze me nadoen. Ik geloof mijn oren niet, maar ze doen het echt!! Wat een gore,gore,gore enz. Rond 2 uur snachts is het dan zo ver, ze gaan allemaal slapen. Wat een opluchting en ik hoop voor hun dat al mijn verwensingen niet uit zullen komen.

De daarop volgende dagen verplaatsen wij ons door Argentinie, de busritten zijn lang, (terwijl het landschap niks veranderd, saai) vaak rond de 24 uur, dus we slapen in de bus. Ook de nachten zijn lang, zo erg als de hierboven beschreven nacht is het niet meer geweest, maar geluidsoverlast, klote bedden, warmte, stank, beestjes, kleine kamers met veel mensen, mensen die snurken of ze die nacht voor het laatst snurken en mensen die om 1 uur snacht aankomen en om 7 uur weer weggaan (en dan moet natuurlijk de tas in en uit gepakt worden).  Langsaam maar zeker begint het slaaptekort me op te breken en begin ik de mensen om mij heen een beetje te haten en de slaapkamers met al hun stapenbedjes helemaal. Daar komt nog bij dat het antwoord op de vraag die we ons elke avond weer stellen meestal hetzelfde is. " wat gaan we eten?" "pasta met saus en groente, aardappels met groente, salade, of pizza (uiteten)"  Sochtend en smiddags vragen we het niet eens meer, omdat we dat zoizo altijd stokbrood met bananen, kaas of jam eten. En dan, dan ben ik er even helemaal klaar mee. En wens ik............................. mijn eigen bed, met mijn dekbed over mijn hoofd. Een boterham met pindakaas van de AH. Een overvloed aan fruit en GEEN bananen. En rust, rust, slapen, geen mensen om me heen die me irriteren en me onprettig behandelen. En gewoon gevarieerd eten.

En toch, daar ergens tussen door.............

Een gletsjes, die enorm is en waar je heel dichtbij kan komen, het is koud, dus we zijn helemaal ingepakt en bibberen, maar we blijven staan. En gillen het uit als het eerste ijsblok met gekraak afbreekt en met een enorm geraas in het water dondert, wat ook weer een enorme klap oplevert. We blijven daar een paar uur staan, en elke keer is het weer een spektakel.  

Walvissen die onder de boot door zwemmen en er heel dichtbij weer boven komen, ook nu sta ik te gillen. En krijg ik van de gids op mijn kop dat ik stil moet zijn (sorry...aaaaaahhhhh kijk nou). Het blijft niet bij 1 walvis er volgen er meer en elke keer weer die verwondering, kijk daar komt hij (eigenlijk zij) het zijn allemaal moeders met kinderen. Het is dat ik er foto's van heb gemaakt, anders zou ik zelf niet geloven dat ze zo dichtbij komen.  

Bakken op het strand en haast verdrinken in de golven. Tango dansen zien op straat.  En Boaz die me elke keer weer op probeert te vrolijke, me troost en een ijsje voor me koopt.  

En dan, dan kan ik er toch wel weer even tegenaan. En eet ik (mopperend) mijn bordje pasta leeg.  Kopen we een fles cola en een stuk watermeloen om me op te vrolijken (wat is het leven soms simpel) en ga ik vol goeie moed weer verder op reis. Over een paar dagen op naar asie, is kijken hoe snel ik loop te mopperen over RIjst.....

En fijne kerstdagen en alvast een fijn nieuw jaar,

4 reacties | Reageer

zand warm, ijs koud, wind, zon enz....

Een paar weken staken we de grens over van Bolivia naar Chili. De tassen open en laat maar zien dat je geen dingen bij je hebt die je niet mee mag nemen. Zoals bananen enzo. Voelt toch niet helemaal lekker als je je tas op een tafel moet leggen en iemand met handschoenen aan zegt "maak maar open", om er vervolgens zijn handen in te stoppen. Niet dat ik iets te verbergen heb, maar er zit gewoon iemand in je tas te graaien. En dan zit je in een stoffig woestijn dorp, en is alles ineens 6 keer zo duur, welkom in Chili!!!

Even wennen aan de toeristen en aan de enorme hoeveelheid luxe eettenten. De omgeving is nog steeds indrukwekkend. Een grote lege vlakte, omrand met vulkanen, de ene rookt een beetje, de ander is al een eeuw of wat dood. We bezoeken een oase. Ergens in een kloof in die zand vlakte loopt water, daar omheen een heleboel moestuinen en af en toe een badje waar je in het ijskoude water kan gaan liggen. Wij staan druk aan het afdammen en breiden zo het poeletje een beetje uit. Kijk da's nog eens een mooi zwembad. Tot Boaz zijn ergenis vinden de kindjes uit de buurt die langs komen dat ook wel een mooi plan en trekken hele graspollen uit de grond...eehhh, doe maar niet kindjes...

Dan een nachtje in een bus, 3 uur 's middags instappen en er 8 uur 's ochtends er weer uitstappen. Mijn hobby zal het nooit worden, maar eigenlijk viel het wel mee. En we zijn in een totaal ander landschap, namelijk bij het strand in la Serena. En terwijl in de woestijn de zon de hele tijd scheen, doet hij dat hier niet. Het regent zelfs, ideaal strand weer dus....een stuk land inwaards zien we wijn en fruitboom gaarde. We liften terug en komen in de auto bij een paar mannen die daar hun werk van hebben gemaakt. Of we het erg vinden dat ze nog een druiven en een mandarijnen boomgaard moeten bezoeken, nee hoor, we gaan wel mee!! Met veel plezier beantwoorden ze al onze vragen. En zetten ons vervolgens ongeveer voor de deur weer af, bedankt he.

Dan is het tijd voor Santiago, vooral een grote stad. En hier is het dan weer lekker warm (en geen strand)(verder heel leuk land hoor Chili) Om onszelf een beetje te troosten eten we elke dag een ijsje :)

We bezoeken nog een strand in Valparaiso (mooie naam trouwens) nu wel met lekker weer. De zee is zo ruw dat je er niet in kan zwemmen. De golven zijn meters hoog (3 ofzo, maar dat is heus hoog zat) Als je er in de uitlopers van de golven gaat liggen heb je gelijk je broek vol met zand, leuk. De stad heeft een oud gedeelte wat erg leuk is om doorheen te lopen. Terug reiden we met een oude bus mee, vermakelijk.

Het landschap word steeds groener. De mensen steeds vriendelijker. Het weer blijft wisselen, en eigenlijk word het steeds kouder en grijzer.  We zijn in Patagonie aangekomen. Kleine, grote eilanden en een heleboel water. We moeten dan ook de boot nemen om onder in Chili terug te komen. 3 nachten varen, het weer is koud en het regent veel. Dus veel uitzicht hebben we niet. Nu is de vraag, ga ik weer uitgebreid mijn zeeziek verhaal vertellen of zal ik het kots gedeelte achterwegen laten? Oke een klein beetje dan, met de wind meekotsen is best grappig het verdwijnt namelijk gelijk met de wind mee...hahahaha. Verder voelde ik me best beroerd. Gelukkig hielp het op in mijn bedje te gaan liggen (zo'n gezellig stapelbedje met een gordijntje ervoor. En heb ik ook nog best geslapen die nacht. En de volgende dag was het water weer rustig. Als we op dag 3 bij een gletsjer aankomen is het weer gelukkig beter en kunnen we genieten van het uitzicht, indrukwekkend moet ik zeggen. Af en toe valt er een stuk af, wat een enorm ding!

Boaz gaat als we in Puerto Natales aankomen gelijk aan de slag. Hij wil 4 dagen gaan lopen in het natuur park wat hier in de buurt ligt. Ik ga dit niet doen en maak me vooral druk over de plek waar ik de aankomende dagen ga slapen. En aangezien het weer hier koud, grijs en winderig is ook de dag door ga brengen. Boaz verzameld al zijn spullen en ik vind een fijn 1 persoon kamertje met eigen badkamer. Bo stapt, ik slaap, internet en die elke dag mijn boodschapjes. 

Nu is Boaz weer terug, en gaan we morgen al weer naar Argentinië. We zijn bijna 4 maanden op reis nog 8 maanden te gaan. Af en toe laat ik dat even tot me doordringen :)

4 reacties | Reageer

Een verhaaltje schrijven....

ik moet een verhaaltje schrijven, we zijn allang Bolivia uit. Ik had al een verhaaltje getypt, maar door een verkeerde combi op van tikken op het toesten bord verdween het verhaaltje weer. PPfffff, dus even diep adem halen en weer schrijven wat ik in 3 weken heb meegemaakt.

Bolivia, de mensen dragen voor een groot deel nog hun traditionele kleding, vooral de vrouwen. Een onderdeel daarvan is een mooie kleurige doek die ze gebruiken als draagzak, voor van alles en nog wat inclusief kinderen. En die lijken er nogal goed te hangen, volgens mij is dat best fijn zo achter op de rug van je mam.

Het Titi Kaka meer hebben we als eerste bezocht, het hoogste bevaarbare meer van de wereld (volgens Boaz) We zijn naar het eiland van de zon gegaan, daar zijn de uitzichten erg mooi en we hebben dan ook lekker rond gewandeld. De eerste dag stuite we op een lokale bruiloft, ze hadden duidelijk al heel wat bier achter de kiezen. Er liepen een aantal mannen met fluiten en met trommels op de bruid en de bruidegom, allebij een beetje grijs van vermoeidheid en het bier (denk ik). De fluit spelers hadden duidelijk ook wat bier op en floten er lustig op los, elke keer hetzelfde deuntje en liepen rondjes om het dansende paar. Af en toe even stoppen met zijn allen een plas tegen het boompje, dat ik op het pad net boven dat boompje stond leken ze niet zo belangrijk te vinden. Dus heb ik mij maar om gedraaid, toch niet mijn ding, plassende dronken mannen. Of we een biertje mee wilde drinken, nehe dank je, andere keer. Op weg terug naar het hotel liepen ook de varkens, ezels en schapen terug naar huis. Gezellig. De mensen leven nogal basis op het eiland, velden worden met de hand bewerkt en de beesten voorzien duidelijk in een deel van het levens onderhoud. Gek om daar met je mooie kleding en je camera tussen door te lopen. 

Hierna hebben we 3 steden bezocht, deze zijn allemaal een stuk moderner, vooral Potisie en Sucre, oude mooie steden, waar duidelijk de rijkere mensen wonen. Hier is ook bijna geen traditionele dracht meer te zien. Ik had dit hier niet helemaal verwacht, dat de steden duidelijk zo rijk en welvarend zijn. Het contrast met het platte land is erg groot. Hier vind je vooral dorpen gemaakt van kleisteen (wel mooi, zo is je huis altijd de kleur van de omgeving) We hebben rode, grijze, bruine en gele dorpen gezien. En altijd met varkens, schapen en ezels en soms lama's. De mensen hebben het volgens mij niet slecht, maar naar school gaan ze vast niet en mogelijkheden hebben ze volgens mij ook niet. Raar dat dat allemaal in een land past. 

En dan de tour, een paar dagen in een jeep door de natuur. Van ongeveer 3500 tot 5000 meter hoog. De bergen zijn kaal en droog, geen sneeuw op de toppen (er valt geen regen, dus ook geen sneeuw). Eerst de zoutvlakte, een enorme witte plaat, alsof het sneeuw is, maar dan anders. Zonder zonnebril zie je niks, het licht is te fel. We hebben geslapen aan de rand van de vlakte, in een zout hotel. Stelt niet zoveel voor, ze hebben blokken zout gebruikt om de muren te maken en de dingen waar je matras op ligt. En de lucht is staties!!! Jah staties, dus de haren staan de hele tijd omhoog. En de lakens van het bed waren synthetisch, dus dat is niet zo fijn slapen.....lekker vonken in het donker als je je omdraait. (mopper) Na de zoutvlakte volgt een lange rit door verschillende soorten woestijn, soms met zand, dan met kleine stenen, dan met grote stenen, of ineens weer een stuk zout, of heel fijn zand, dan weer grijs, dan weer geel. De kleuren van de bergen zijn rood, groen, geen, wit en nog meer kleuren in die trant. Bijzonder mooi en indrukwekkend. Dan komen we aan bij een meer, donker blauw en......helemaal vol met flamingo's die zich niks van de toeristen aantrekken, dus lekker veel mooie foto's gemaakt. Wat is het mooi. Geen boom of struik te zien, maar de aarde en het water heeft zoveel verschillende kleuren dat je het niet mist. Er volgens nog een paar meren met flamingo's een groen meer, een rode en een mint blauwe....pfffff gewoon zomaar, het ligt daar gewoon. Ongelooflijk. De kleuren zijn ontstaan door mineralen in de grond een aantal meren liggen onder vulkanen, een aantal meren worden nog steeds verwarmt door vulkanische activiteiten (noem je dat eigenlijk wel zo) Het pruttelt en stoomt er lustig op los. Ze hebben op een plek een badje gemaakt, fijn, terwijl de grond bevroren is lig je in een bad van ongeveer 35 graden. Mijn haar is ondertussen zo staties dat ik het niet meer kan kammen...mijn kleren zijn zo vies dat ik ze niet meer schoon krijg en we hebben een nacht met de kleren aan geslapen, omdat er beddengoed ontbrak. Maar oh wat heb ik mooie dingen gezien, en iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Ook niet op t.v. Wat heeft de wereld bijzonder mooie plekken. 

Nu zijn we inmiddels in Chile, een behoorlijk westers land. Ik begin steeds meer te wennen aan het reizen. Om de zoveel dagen een ander bed en een andere plek went. Ik leg mijn spullen neer en kijk, ik ben weer " thuis". Was stiekum mijn kleren in de douche en hang ze op mijn lijntje in mijn stapelbed in de slaapzaal waar ik nu " woon". We eten een ijsje op straat, niet te duur, ik wil proberen geld over te houden voor mijn opleiding over 9 maanden. Jah, ik ben al 3 maanden op reis. En jah ik heb al weer dromen voor als ik terug kom. Ik vermaak me!!!!

10 reacties | Reageer

lekker reizen

Cusco, Peru, een toeristische stad ongeveer zo groot als Arnhem. Terwijl je op het mooie plein zit vragen de talloze verkopers of je wat wilt kopen, schilderijen, poppetjes, kaarten, petten, mutsen. Nee, nee,nee. 

Ik heb besloten toch mee te gaan lopen met de salcantay trek, 4 dagen door de bergen lopen en de 5e dag naar machu picchu. Ik heb een hekel aan een berg oplopen, maar realiseer me dat het waarschijnlijk erg mooi is. Dus ik ga met Boaz mee. De eerste dag starten we erg vroeg en reiden met de bus naar het beginpunt van de wandeling. Bij aankomst heb ik een beetje last van mijn maag. Vervelend, maar niet echt een probleem. We stappen er lustig op los, houden de groep prima bij en genieten van de omgeving. Het is fijn om zo vrij in de natuur te lopen en niet in een bus of een taxi gepropt te zitten. Na een paar uur wandelen en een klim van 5 min hebben we een wat langere pauze, we hebben nu bijna 2 uur gelopen en mijn energie begint op te raken. Ik eet een appeltje en we stappen weer verder. Na een minut ben ik eigenlijk al weer helemaal moe, ik heb geen kracht meer. Ik moet echt zitten en begin te huilen, ik voel me zo beroerd!! Ik moet overgeven, en voel me daarna weer wat beter. Dus loop vol goeie moet weer verder, 5 min....en dan kan ik weer niet meer. Zo gaat het een tijd door, de rest van de groep is allang weg en ik kom bijna niet meer vooruit. We moeten nog een uur lopen tot de luch, en dat heb ik gedaan, ik weet niet meer hoe. Jankend kom ik aan op de lunch plek, ik voel me leeg, ben moe en ben misselijk. Hoogte ziekte? Nee, dat kan niet ik heb geen hoofdpijn en geen probleem met adem halen. Ik eet niks, heb helemaal geen trek. Gelukkig mag ik met de truck waar de bagage in zit mee reiden naar het kamp waar we ook gaan slapen. Anders had ik nog 3 uur moeten lopen en dat ging niet meer. In de auto voel ik me wel oke, zwaai naar de groep die we passeren en kijk vol bewondering naar de berg aan het einde van de kloof waar we doorheen reiden(wat is het hier mooi), daar is ook het kamp (aan het einde van de kloof) Als we in het kamp aankomen moeten we het laatste stukje lopen, hier heb ik een moeite mee zeg, elke inspanning is eigelijk teveel. Ik ga in het gras liggen wachten tot de tent er staat, ik kan niet meer zitten of staan. Een plaatselijke stink puppel vind dit erg gezellig en likt mijn gezicht af voor ik goed en wel doorheb wat er gebeurt. Beetje vies, maar ik kan wel een stink puppel gebruiken om me op te vrolijken. Hij komt dan ook gezellig tegen mijn buik aanliggen. Als de tenten staan kruip ik erin, ik voel me zo beroerd. Uiteindelijk moet ik weer overgeven en doe ik dit naast het zakje (wat ik in een moment van helderheid had gepakt) over mijn broek. Ik voel me alleen, niemand helpt me even. Geen nieuw zakje, en ik ben nog zo misselijk en buiten is het zo koud zonder sokken en broek. Ik weet het allemaal niet meer en weet in mijn slaapzak te kruipen zonder alles vies te maken. Als Boaz aankomt van zijn wandeling treft hij me bibberend aan in mijn zakkie. De rest van de nacht is vreselijk, de tijd gaan maar niet voorbij en ik doe mijn behoefte maar gewoon naast de tent, heb de puf niet naar de wc te lopen (die trouwens ook de moeite waard niet is om heen te lopen, zo goor) Sochtends voel ik me iets beter, maar de energie is op en ik ga terug naar Cusco. Het voelt kut om Boaz achter te moeten laten en ik moet een beetje huilen als ik hem weg zie lopen, die mooie bergen in. De weg terug gaat gelukkig (buiten dat ze veel teveel geld vragen) helemaal zonder gedoe. De aankomende 2 dagen rust.

En dan, op weg naar Agua calientes, de plaats waar Boaz ook aankomt en we elkaar gaan treffen. De weg erheen doe ik in een busje met allemaal andere toeristen. En wat is het mooi. De weg slingert door de bergen tot 4200 meter hoog. Onderweg stappen er 2 mensen in in hun mooiste kleren, de kleuren zijn indrukwekkend, zeker voor de toeristen, niet dus, ze stappen halverwege uit en vervolgen hun weg de bergen in. (daar is verder niks te zien, maar ze schijnen er ergens te wonen) Ik kijk mijn ogen uit en ben dankbaar en blij dat ik dit mag zien en meemaken. Over de top en weer naar beneden, het landschap is hier anders, groen, tropisch het is ook gelijk een stuk warmer. Beneden in het dal is een weg opbreking, we moeten wachten en vervolgen onze weg met een stoet auto's. Over een zand/rots weg, helemaal vol stof, soms zie je even niks meer. En de weg is smal, aan de ene kant een wand omhoog en aan de andere kant een wand omlaag (en aan die kant zit ik) meters omlaag, stijl omlaag.... na een minuut of 10 begint dat toch wel eng te worden. Na een uur realiseer ik me dat er maar iets mis hoeft te gaan en ik dood ben. En hoop ik dat het bijna voorbij is. Na ongeveer nog een uur is dat zo en leef ik nog steeds. Moe, warm, honger, wat eten en weer verder. We zijn er nog niet. Nog een half uur over een weg die gelijk is als hierboven beschreven, een keer komen we zelfs een tegenligger tegen. (gewoon door ademen) En dan komen we bij de trein, ik kan de trein nemen voor heel veel geld of gaan lopen. Ze zeggen dat het 1,5 uur lopen is op een vlakke weg. Nou dat is nog wel te doen. Dus ik en nog wat andere mensen (gelukkig) besluiten te gaan lopen. Het is inderdaad een vlakke weg. het begint alleen na een uur een beetje donker te worden (het is inmiddels 6 uur) en een half uur later is het helemaal donker. Shit!!!! We lopen niet meer, maar rennen over de weg doe langs het spoor loopt, waarneer zijn we er nou. Er lijkt geen eind aan te komen, ik ben moe en kan het tempo bijna niet volhouden, maar ik moet, ik moet de groep bijhouden (ga niet alleen in het donker lopen). Lichtjes, zou het daar dan zijn? Nee, weer lichtjes, daar dan? Nee, AAAAAAAHHHHHH dit is echt niet te harden, ik kan bijna niet meer, het begint een beetje te regenen, het onweert in de verte. En ik moet gewoon maar doorrennen met de rest van de groep. ..................................................................... (hier staan een heleboel lelijke woorden, die ik niet mag zeggen) Na 2,5 uur komen we eindelijk aan en strompel ik naar het hotel waar Boaz ook slaapt. Dat klopt, ze weten ervan en ik ga op bed zitten. ..................................................... (geen lelijke woorden, helemaal geen woorden, even helemaal niks) Ik weet van ellende niet meer wat ik moet, ik ga maar onder de douche staan en in bed liggen. Waar is Boaz? Ik weet het niet, hij zal zo wel komen, ik kan niet meer lopen, niet meer denken.  " Judith" Boaz komt vloekend de kamer binnen. Hij heeft uren naar me lopen zoeken en had geen idee waar ik was, ik zou aankomen met de trein (kut trein) en was er niet. Uiteindelijk kruipen we samen in bed en vertellen elkaar onze belevenissen. 

En dan Machu Picchu, vroeg weer opstaan, Bo gaat lopen ik met de bus (heb wel even genoeg gelopen) Wat is het adem benemend mooi, het ochtend licht geeft een extra effect dit is indrukwekkend en heel erg de moeite waard!!!!

En dan het is nog niet voorbij, om half 12 snacht komen we weer terug aan in Cusco, gelukkig hebben we een kamer gereserveerd, dus we lopen naar het hostel. Niet dus, er staat daar een piklala te vertellen dat we een andere kamer krijgen. Opzich geen probleem ware het niet dat die kamer een soort kast is met een heel klein 2 persoons bed erin. En daar hebben we even helemaal geen zin in. Dus midden in de nacht ruzie staan maken, ons geld terug geëist ( dat kan niet meneer......................(vloek) Dat kan dus wel en wel nu!!! En dan op zoek, lekker om 12 uur door de stad lopen. Een hotelkamer boven de disco, keiharde muziek, dat duurt nog maar 2 uur meneer. .......................(nog een lelijk scheldwoord) En dan vinden we een redelijk bedje met een enorm vies stink wctje en mensen die rond 2 uur heel veel herrie maken. IK WIL NIET MEER....Ik wil rust.

En dat vinden we, de dag daarna. In een ruime hotel kamer met een eigen badkamer en internet. Zucht.............alles komt heus weer goed. Ik schrijf dit 3 dagen later, nog steeds in de fijne hotelkamer en het is inderdaad goed gekomen. Lekker en goed gegeten, lekker en goed geslapen, lekker en goed niks gedaan en uitgerust. En morgen, morgen gaan we naar Bolivia, lekker reizen...... 

12 reacties | Reageer

veilig?

De grens over van Equador naar Colombia, dat was geen probleem, vanaf daar een bus nemen ook niet. Alleen deed de bus er veel langer over dan ze hadden gezegd. Dus ipv om 10 uur savonds kwamen we om 12 uur snachts aan... Tijdens de bus reis zijn we verschillende keren gecontroleerd door de politie, die lopen door de bus en als je pech hebt (wat we hadden) nemen ze alle paspoorten mee om te controleren en kijken ze de bagage na. Onze paspoorten werden alleen even bekeken. En er werd ons gevraagd of we op bezoek bij familie gingen. " nee we komen hier als toerist" Alleen, vraagt de politieagent, " eeehhh jah" Oke zegt de politieagent. Vervolgens vraag ik me af of het heel achtelijk is dat we in dit land willen zijn en de toerist uithangen. Ook de politie controles vind ik lastig, moet ik me er nu veilig door voelen, of juist niet?

Popayan, daar komen we dus midden in de nacht aan. Met de taxi naar een hostel gereden, waar we gelukkig konden slapen. De dag daarna wel een goedkopere slaapplek gezocht en gevonden. Het is een dorp/stad ongeveer net zo groot als Arnhem. Het doet vriendelijk aan, en er staan veel mooie huizen en kerken. De mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Ik voel me hier wel veilig. Het valt wel op dat als het savonds donker word de straten snel uitgestorven zijn en er dan alleen nog maar taxis rijden.  Is dit land wel veilig? En wat zou het eventueel onveilig maken? 

We reizen verder naar Cali, een grote stad, modern. Weinig mooie oude gebouwen en wat er staat, staat tussen lelijke oude betonnen gebouwen in. Er is een Salsa festival, en daar willen we wel heen. Als we naar de locale bus op zoek zijn zien we een groep mensen met salsa pakjes aan naar een bus lopen, wij erachteraan. Misschien kunnen we wel mee reiden. He, het zijn mongolen, gezellig!!! We mogen mee reiden en worden met gejuich de bus in gehaald. Het blijken 2 groepen te zijn, een met blinden of slechtziende mensen en een met jongeren met het syndroom van down.  Ze mogen als eerste dansen op het festival. We hebben dikke schrik met ze en zien ze later op de tribune nog weer terug, natuurlijk dikke kussen en knuffels. We mochten ze niet op de foto zetten (terecht) dus geen herinnering in beeld. Maar wat een mooie mensen. Op de terug weg nemen we een taxi, dat is wel zo veilig. Geeft die lul ons een vals briefje van 10 terug. Het was donker in de taxi en weet ik veel....gelukkig is het maar 4 euro ofzo, maar je voelt je wel genaaid. Maar onveilig voel ik me niet. 

Van Cali gaan we naar het " platte land" een mooie vallei met palmbomen, we maken een mooie wandeling over een slecht pad de bergen in. Leuk om zo in de natuur te kunnen lopen. Over gare bruggetjes over het water. De plek waar we slapen is wel erg toeristisch, ik mis het echte leven.

Bogota, daar keek ik niet naar uit. Weer zo'n grote stad in een onveilig land. We komen rond schemering aan. En reiden ongeveer een uur door de stad om in het centrum te komen. En verrek, het ziet er prettig uit hier. Veel mensen op staat, hippe jonge mensen, die duidelijk plezier hebben en relax op straat lopen. Winkels en barretjes, restaurants.....hhhmmm misschien is het hier wel leuk. En jah, het is leuk. Bogota is een mooie stad met van alles en nog wat te doen en te zien. De mensen zijn vriendelijk en ook hier (juist hier) voel ik me veilig. We eten lekker eten, en zien mooie dingen. Onder andere maken we een uitstapje naar een zout mijn. Hier hebben ze, bij elke gang waar ze zout delven, een kappelletje uitgehakt. (zeker niks beters te doen) Aan het einde van de wandeling komen we bij een grote kathedraal, en alles is dus van zout. Alles......? De muur, liklik, gatver, das zout. Het doopvond, liklik, ook zout. Zelfs de kniel dingen zijn uitgehakt uit het zout, de kruizen, zout. Alleen de banken niet, die zijn van hout. Rare rakkers die zoutmijn mannen.

Van Bogota naar villa de leyva, een dorp volledig in oude staat. En, tot mijn vreugde de mensen leven er echt, het is niet vol met toeristen. We vallen wel zo in een filmset!!! Ze zijn 3 dagen lang een serie aan het opnemen. Een heleboel mensen in oude kleding en een hele filmset, dieren, kraampjes en camera's. En wij maar proberen een mooi plekje te vinden om te kijken. Wat soms lukte en soms niet. Erg leuk om mee te maken.

Ondertussen ben ik helemaal vergeten dat ik me onveilig zou moeten voelen, het is hier helemaal niet onveilig. Tuurlijk moet je je gezonde verstand gebruiken (jah, dat heb ik heus wel). En savonds laat, als er niemand meer op staat is, dan is het onveilig en hangt er een andere sfeer. Maar over het algemeen heb ik dan ook niks te zoeken buiten. En de FARC, die zit in het bos, ergens ver weg, dus dat is ook niet eng...

Op naar Peru, Cuzco! 

5 reacties | Reageer

In een zakkie.

Walvissen kijken, dan verwacht ik niet dat ik er een heleboel zie. Dan verwacht ik dat je de zee afspeurt en er met geluk een of twee in de verte ziet. Maar nee, in Puerto Lopez kan je met een bootje de zee op. En dan speuren, voor ik er helemaal klaar voor was sprong de eerste walvis uit de zee. Dit ging zo snel dat ik het wel gezien heb, maar het niet helemaal doordrong. Net of het niet echt is, je naar een film zit te kijken. Na deze walvis volgden er nog een stuk of 10, niet allemaal springend en de ene indrukwekkender dan de andere, maar wat een feestje. Bij elke vin killend, daar is er een. En dan wachten of hij verder boven komt. Elroy zag er een helemaal uit de zee springen, gillen dat hij deed :) En ik balen dat ik het niet gezien heb. Wat gaaf om deze beesten te zien. We hebben zelfs een gezinnetje gevolgd, een vader, moeder en een kleintje. En nog behoorlijk dichtbij. Het was wel een beetje oppassen, het reflex van alle mensen op het bootje, en dat waren er nogal wat voor zo'n bootje, is om naar de kant waar de walvis zwemt te rennen, dus dan slaat het bootje bijna om. Als je in het bootje zit heb je dat niet zo door. Tot je op het dak van het bootje zit. Dan is het heel hard schuiven naar de andere kant!! Brrrr.

Na de walvissen zijn we in Banos neergestreken. Banos is in het spaans de badkamer. Deze plaats heet waarschijnlijk zo, omdat ze thermale baden hebben. Hier hebben wij dan ook met veel plezier rond gebadderd. Het water is verwarmt en vol met mineralen enzo omdat er een vulkaan in de buurt is. Een actieve, maar daar heb je verder geen last van.....Het water is in sommige baden echt heel heet, alsof er allemaal naalden in de huid prikken. Wat pijn doet en wat wij nadrukkelijk lieten merken, tot groot vermaak van de locale bevolking.

Otovalo, een heel stuk verder in Ecuador, boven Quito. Een stadje, net weer anders als de andere stadjes, net iets meer sfeer, en zelfs een paar mooie gebouwen. Veel mensen hier hebben traditionele kleren aan. Wat het gevoel geeft dat je in een ander land bent dan voorheen.  En op zaterdag hebben ze een grote markt. Door de hele stad, vooral handwerk, niet helemaal ons ding. Gelukkig hebben ze ook een veemarkt. Koeien, varkens, kippen, kuikens, eenden, caviaas (!!!!!!) hondjes en katten. Alles word gekeurd en verkocht en in een zak gestopt, caviaas in een zakkie, kippen in een zakkie en zelfs een big in een zakkie hhhmmmm, anders. De mensen vinden het niet echt leuk om op de foto gezet te worden, en vragen er een dollar voor. Toch maar wel foto's gemaakt, zonder dat ze het zagen en zo nog heel wat mooie plaatjes kunnen schieten. 

En nu, nu zitten we in Colombia! En daar ga ik over een tijdje wat over schrijven.  

En, niet onbelangrijk, als je foto's wil zien. Boaz zet een heleboel foto's op zijn profiel. www.bboele.reismee.nl. 

6 reacties | Reageer

Ecuador en Galapagos!!!

Eerst bedankt voor alle reacties, leuk om te zien en te lezen dat jullie allemaal meeleven!!!

Op het vliegveld in Peru (daar hebben we een tussenstop gemaakt op weg naar Quito) hebben we Elroy " opgepikt" hij reist de aankomende 3 weken met ons mee. Gezellig! 

De eerste dagen in Ecuador hebben we in Quito doorgebracht. Wat een rare stad is dat. Het is enorm groot, ligt lang uitgestrekt in een dal. Terwijl het nog steeds 2850 meter hoog ligt, daar krijg je een beetje hoofdpijn van, en je krijgt net iets minder zuurstof binnen, wat weer lastig is als je in bergachtig gebied regelmatig een berg op loopt. Vanaf aankomst waarschuwen mensen ons, pas op je tas, laat je geld en paspoort in het hotel enz. Dat zal wel los lopen, denk je dan. De meeste mensen komen niet verder dan mijn kin en zien er toch niet echt spannend uit. Tot Boaz en ik al lopend door de stad stront over ons heen krijgen!!!! Beetje poetsen met zakdoekjes, maar dat schoot niet op, dus ik heb een gillende Boaz (" het druipt, het druipt !!!")naar het hotel geduwd, dat was redelijk dichtbij. Achteraf een goeie zet. Het blijkt dat ze stront of iets anders goors over je heen gooien om vervolgens, als je druk bent met schoonmaken, je tas te jatten. Gelukkig is dit dus niet gebeurt. Later op de dag zijn we met de bus naar een ander deel van de stad gegaan. In de bus was het druk, en zo werd de tas van Elroy open gesneden en zijn camera gejat!!! Leuke stad quito. 

Boaz in ik zijn zo snel mogelijk naar Mindo gereisd. Een klein dorpje in de bergen waar je vogels en vlinders kan kijken. Wat een rust! We hebben ongeveer 9 verschillende kolibrieen gezien en in het vlinder centrum enorme vlinders, vers uit de cocon. 

Afgelopen zondag zijn we naar de Galapagos eilanden gevlogen. We hebben een toer geboekt, 5 dagen op een boot rond gevaren worden. Een bijzondere ervaring, de dieren trekken zich niks van jouw aan en gaan gewoon door met waar ze mee bezig zijn. Elk eiland is net weer anders, en heeft andere dieren. Het is broed seizoen voor de meeste vogels, dit doen ze vooral op 1 eiland. Daar zien we verschillende vogels hun dans om een vriendje/vriendinnenetje te vinden uitvoeren. We zien grote kuiken, kleine kuikens en dat allemaal vlak voor je neus. Soms moet je oppassen dat je niet op een kuiken of een ei gaat staan. Op de stranden liggen zeeleeuwen tegen elkaar aan geschurkt, klein, groot. De natuur is hard, af en toe zien we een allenig uitgemergeld zeeleeuwtje liggen. In het water zwemt ook nog van alles. We snorkelen met zeeleeuwen, schildpadden, enorme roggen, en zelfs 2 pinguins!!! Om als toetje op de weg terug naar een groot eiland 2 dolfijnen voor de boot uit te zien zwemmen. Wat een feestje. Alleen jammer dat een boot schommelt, soms behoorlijk schommelt en dat je daar kei hard van gaan kotsen. Gelukkig stond ik net in de douche en was het een ruime douche bak..... jammer dat mijn bikini en mijn snorkel in die douche bak lagen....bleggggg! Zucht, wat maak ik veel mee zeg. En wat heb ik een mazzel dat ik dit allemaal mee mag en kan maken.  

5 reacties | Reageer

Volgende pagina »